خود را صاحب نعمت بداند و آن را از خدا و به خدا نداند ، كفران نعمت نموده و نعمت را براى خود به نقمت تبديل خواهد كرد و در نتيجه خداوند او را به رذايل شش‌گانه ياد شده در اين فراز گرفتار خواهد ساخت . از اين رو ، فرموده شده : « لا تَجْعَلْهُ لَنا أَشَراً . . . » ( 425 ) « أَللَّهُمَّ ! إِنّا نَعُوذُ بِكَ مِنْ عَثْرَةِ اللِّسانِ وَ سُوءِ الْمَقامِ وَ خِفَّةِ الْمِيزانِ . » « 1 » خدايا ! به تو پناه مىبريم از لغزش زبان و جايگاه [ ايستادن ] ناپسند و بد و سبكى ترازوى اعمال . لغزش زبان و پيامدهاى سوء آن در دنيا و آخرت جمله‌هاى اين فراز در ادامه‌ى جمله‌هاى گذشته ، برخى از مصاديق كفران نعمت‌هاى الهى را به شمار آورده است ؛ زيرا لغزش‌هاى زبان در گفتار و به خود نسبت دادن عطاياى الهى ، به واسطه‌ى ديدن خود و فراموش نمودن منزلت والاى انسانيّت و بىارزش شمردن حضرت حقّ سبحانه كه ميزان تمام امور است ، از مصاديق كفران نعمت الهى مىباشد كه در دنيا و آخرت پيامدهاى زشتى دارد . ( 426 ) « وَاجْعَلْ قُلُوبَنا تَذْكُرُكَ وَ لا تَنْساكَ ، وَ تَخْشاكَ كَأَنّها تَراكَ ، حَتّى تَلْقاكَ . » « 2 » و دل‌هايمان را چنان كن كه به ياد تو بوده و فراموشت ننمايند ، به گونه‌اى از تو بيم داشته باشند كه گويى تو را مىبينند ، تا اين كه با تو ملاقات نمايند .

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 179 . ( 2 ) . همان .